Rozdział czternasty.

proszę was o jedno, KOMENTUJCIE, bo nie wiem czy wam się podoba,czy nie!

- Hermioona! Co się stało?!  Możesz mnie wreszcie na Merlina wpuścić?! – krzyczała płomiennowłosa dziewczyna, której gryfonka zamknęła z rozmachem drzwi przed nosem. Co się takiego stało, że Miona tak zareagowała na Harry’ ego ? Z bliźniakami wcale nie rozmawiała, choć chociaż w tej sprawie, coś wiedziała. Akurat z chłopakami miała rację, gdyby na nią rzucili zaklęcie, to dawno już rzuciła by w nich upiorogackiem i to nie jednym. Oni muszą dostawać za swoje, a w ustach Hermiony milczenie jest największą karą dla… chyba jak na razie nikt się temu nie oparł, od razu przepraszali i różne takie bzdety, choć…. Ona jeszcze tego nie robiła, bo nie musiała, ale jak to możliwe? Za żadne skarby nie wiedziała.

- po co ty mi tu będziesz wchodzić?! Na Merlina!!! Nie potrzebuję żadnej pomocy do cholery!! – usłyszała zza drzwi dziewczyna, lecz chwilę potem otworzyły jej się przed nosem drzwi, a w drzwiach….

-Matkoo!? Jak ty wyglądasz??! 

- A jak mam wyglądać ?! – krzyknęła gryfonka. Weszła powrotem do pokoju. – tylko nie zapomnij zamknąć drzwi ! jeszcze mi to brakowało zatroskanej pani Weasley. – Ginny miała rację, dziewczyna, które teraz siedziała na kanapie, nie wyglądała, tak jak 5 minut wcześniej. Hermiona wyglądała dosłownie jak trup, choć….. nie, przecież jak jest pogrzeb, to one wyglądają całkiem uroczo, a dziewczynie daleeko było do „normy”. Jej niegdyś orzechowe i lśniące włosy, były teraz podobne do tego, co się działo z włosami Bellartix. Były one potargane, szare, nijakie i bez koloru, choć tylko oczy dziewczyny pokazywały tak naprawdę, co się z nią stało. Były opłakane, to było odpowiednie słowo. Dziewczyna nie miała w oczach nic, oprócz nienawiści, i chęci zemsty, choć… miała w oczach coś więcej. W jej oczach było widać uczucie jakiego Ginny jeszcze nie widziała, było to zauroczenie ! ale jak to.. ? przecież ona chodzi z tym, tym, tym… ach, przepraszać za słownictwo nie będzie, bo takiego narcyza, chamskiego, myślącego tylko o sobie, aroganckiego i bawiącego się bezbronnymi dziewczynami faceta jeszcze nie poznała ! no ale wracając do pierwszej myśli, Hermiona jak na niego patrzyła, myślała o nim, nigdy Ginny niewidziana w jej oczach.. tego, no.. uczucia. Wiedziała, że Miona wcale nie kochała Cormaca, ona go znosiła, tak jak jej brata, to było to samo uczucie. Więc co się z nią stało? Może zaczął jej się podobać ten dupek? Nie…. Chyba.

- po co chciałaś tu wejść? Żeby patrzeć na mnie jak na jakiegoś wyrzutka? – spytała starsza gryfonka siadając na kanapie Rudej.

***

- Stary, nie marudź, to jest dla twojego dobra zorganizowane, a ty jeszcze marudzisz! – próbował przekonać Rona bliźniak.

- Fred do cholery jasnej! Ja NIE POTRZEBUJĘ dziewczyny! – krzyczał na cały głos chłopak.

- mówiłem ci już, zacznij drzeć się na mnie ciszej, bo zaklęcie zaraz padnie. – powiedział ze spokojem gryfon.  – po pierwsze, POTRZEBNA jest ci dziewczyna, bo wreszcie zdziczejesz, a Hermiona już cię nie chce. Po drugie – nie możesz stać się taki jak Percy!

- no dobra, dobra, ale skąd wiesz, że Miona mnie nie chce? – zapytał chłopak z ciekawością, przecież nie mogło jej tak szybko przejść!

- no nie wiem, niech pomyślę…. Już mam! Bo CHODZI z Cormac’ kiem ? czy… to ci jeszcze nie wystarcza?

- poczekaj, poczekaj, możesz powtórzyć to co powiedziałeś, bo chyba źle cię zrozumiałem. – powiedział nieco zdenerwowanym głosem Ron.

- oczywiście mój kochany i z niczego nie zdający sobie sprawy braciszku.  – powiedział przesłodzonym głosem Fred. – Hermiona chodzi z Cormac’ kiem. – Ron’ owi natychmiast podskoczyło tętno.